4 Sterren van AD voor Moeders en Zonen!

Eerste recensie van AD! 4 Sterren:

toneelrecensie Anne Wil Blankers, de Grande Dame van het Nederlandse toneel en de populaire tv-presentator/komiek Paul de Leeuw samen op één podium – die combinatie maakt vanzelfsprekend nieuwsgierig.

Toneel

  • Moeders en Zonen

In Moeders en Zonen van de Amerikaanse toneelschrijver Terrence McNally – in 2014 in de Verenigde Staten bekroond met 2 Tony Awards – spelen zij elkaars volstrekte tegenpolen. Blankers is de verbitterde moeder Katharine die haar zoon aan aids heeft verloren en nu diens voormalige partner, de zachtmoedige Cal (Paul de Leeuw), om rekenschap vraagt.

McNally gebruikt hun confrontatie in het appartement van Cal in New York om het verhaal te vertellen van de ingrijpende naweeën van de aidsepidemie die de jaren 80 Amerika en Europa trof en nog altijd in met name Afrika virulent is.

Binnen dat nog immer actuele gegeven ontrolt zich een keiharde confrontatie tussen Katharine, wier blinde woede om de dood van haar zoon is gedrenkt in vooroordeel (‘Hij was geen homo toen hij naar New York ging…’) en Cal, die evenzeer liefdevolle als droevige herinneringen aan zijn ex-vriend heeft.

Bitch
Anne Wil Blankers, Paul de Leeuw en Freek Bartels – hij speelt Will, de huidige echtgenoot van Cal – komen in Moeders en Zonen tot grootse prestaties. Blankers is de vleesgeworden misantroop wier venijnige verbetenheid voelbaar is tot in elk vezel van haar lichaam. Nog nooit speelde ze, om een Amerikaans stopwoord te gebruiken, zo’n beklagenswaardige bitch.

Paul de Leeuw is als toneelacteur eenvoudigweg een naturel. Zeker, zijn personage mag op voorhand op de onvoorwaardelijke sympathie van de toeschouwer rekenen, maar hij weet de yup-op-leeftijd Cal diepte, kleur en inhoud te geven en imponeert met zijn twijfels, verdriet en strijdbaarheid. Ook Freek Bartels overtuigt als relatieve buitenstaander van het verbale treffen.

Moeders en Zonen biedt genoeg aanknopingspunten voor sentimentele accenten. Regisseur Job Gosschalk is niet in die val getrapt. Zijn regie is, ook al spat het stuk soms van de emoties, mooi sober en ten dienste van het verhaal.

Want als aan het slot een suikerzoet happy end loert, weet het publiek dat er in anderhalf uur tussen de hoofdpersonen te veel is stukgegaan. Het is een belevenis dit zwartgerande tweegevecht vol moedwil en misverstand bij te wonen.